Dankzij mevrouw Smit-den Blanken van Gilde SamenSpraak Leiden, begon ik ruim een maand geleden mijn stage op de Nederlandse Ambassade te Bangkok. Sindsdien heb ik een leuke (een soms ook heel bijzondere) ervaring gehad. 

Ik zal mij even voorstellen. Ik ben Kamala Vuthilertdacha, 24 jaar oud, en ik kom uit Thailand. Ik ben twee keer in Nederland geweest, en door drie intensieve taalcursussen en heel veel hulp van mevrouw Prein-Heijstek (een actieve lid van Gilde SamenSpraak Leiden) kan ik nu een beetje Nederlands spreken en schrijven.

Om een stage bij de ambassade te kunnen doen is echt heel speciaal voor mij. Het verhaaltje begon toen Mevrouw Smit-den Blanken probeerde om mij te helpen om mijn Nederlands te onthouden. Een keer stelde zij ervoor dat ik af en toe naar haar zou schrijven. Een andere keer stelde zij er nog voor dat ik een penvriend zou moeten hebben. Maar uiteindelijk had zij het beste idee: een e-mailtje naar de ambassade versturen. En gelukkig kregen wij een vriendelijk e-mailtje van hen terug!!

De eerste keer die ik binnen de ambassade mocht komen was begin april. Voor de Nederlandse Ambassade te Bangkok staan er twee grote zwarte hekken. Tussen de hekken staat een doorzichtig kantoortje waar een aantal beveiligingsbeambten zitten of staan werken. Wanneer komen er mensen die visum of paspoort willen aanvragen, moeten zij altijd door het rechtse hek lopen. Het linkse hek is iets speciaals: het is alleen voor de mensen die bij de ambassade werken. Niet iedereen kan door dit hek lopen. Wanneer iemand door dit linkse hek loopt, kijken alle mensen van de andere kant naar hem.

Op de dag mocht ik voor de eerste keer door dat hek lopen. Toen had ik een afspraak met op de ambassade … natuurlijk ...in het Nederlands om daar als stagiaire te werken. Toen verbaasde ik me erover dat ik bijna alles kon begrijpen. Op de dag probeerde ik hard om geen Engelse woord te spreken om wat goede indruk te maken. Het lukte vrij goed omdat ik net van Nederland terug ben gekomen. Na het korte gesprek maakte ik kennis met de andere mensen op de ambassade. “Wat leuk!” dacht ik. Ik voel me alsof ik gauw een echte baan zou hebben!!!!

Kamala en mevrouw Prein